2008/Jan/29

เนื่องจากเมื่อวาน เป็นวันเกิดของผมเอง อิอิ อ้อ ไม่ใช่เมื่อวานแล้วสิ

ต้องเป็นเมื่อวานซืน หรือวันที่ 27 มกราคม นั่นเองขอรับ ^^

อันที่จริง เรื่องราวต่างๆ ก็ไม่ได้มากมายอะไร แต่ด้วยความที่ไม่มากมายอะไร

มันมีหลายๆ อย่างที่ทำให้ผมรู้สึก เป็นปลื้มเอามากๆ เลยทีเดียว

หลายๆ คนอาจจะมองดูว่ามันเป็นเรื่องราวเล็กๆ ที่ดูแล้วไม่ค่อยน่าสนใจ

แต่สำหรับผมแล้ว มันคือเรื่องราวที่เล็กๆ แต่ทว่าสำคัญมากๆ เลย

เล่ากันเลยดีกว่า อิอิ

อันที่จริงในคืนวันที่ 26 มกราคม ผมนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ ว่าจะมีใครไหมน้อที่จะจำวันเกิดเราได้

ทว่า ในคืนนั้น กลับไม่เป็นอย่างที่ผมคิด ทั้งๆ ที่เป็นวันเสาร์แท้ๆ กลับไม่มีใครออนเอ็มเล้ย

แล้วเราจะนับถอยหลังกะใครล่ะนั่น โดยส่วนตัวแล้ว เป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจในวันเกิดตัวเองซักเท่าไร

แต่ว่า มีอยู่อย่างหนึ่งที่ผมดึงความสนใจมาที่ตรงนี้ นั่นคือ

ใครคนหนึ่ง ที่ทำให้ผมรู้สึกว่า โลกนี้ช่างสดใส

ใครคนหนึ่ง ทึ่เข้ามาในชีวิตของผม และมีอิทธิพลเล็กๆ ในจิตใจ

ใครคนหนึ่ง ที่ทำให้ผมเกิดความหวั่นไหว

และใครคนนั้น คือใคร?

 

ตอบได้ไม่ยากเลย คนๆ นั้น ก็คือ ....... (ละไว้ละกัน เติมเอาเอง อิอิ)

ผมนั่งรอคับ นั่งรอคนๆ นั้นจริงๆ ให้เค้าส่งข้อความมา หรือแวะเข้ามาทักทายใน msn

แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ผมเฝ้ารอเลย ผมได้แต่นั่งเล่นเกมกะเพื่อนเงียบๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

และกลับไปนอนที่หอพักด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว เหลือทน T^T คืนนั้น ถ้าอยู่คนเดียว เปิดเพลงซึ้งๆ

มีหวังได้น้ำตาท่วมล่ะมั้ง T^T แต่มีเพื่อนอยู่ด้วยเลยไม่ค่อยเหงาซักเท่าไร

 

และแล้ว ในเช้าวันที่ 27 มกราคม เรื่องราวต่างๆ ก็เริ่มขึ้น

ผมตื่นขึ้นมาประมาณ 8.30 หรือ 9.00 นี่แหละคับ ตื่นมาปุ๊บ ก็เปิดโทรศัพท์ดู

(โทรศัพท์ผม เพิ่งเอาไปซ่อมเสร็จในวันที่ 26 มกราคมน่ะคับ ดังนั้นจึงไม่มีข้อมูลอะไรอยู่เลย รวมทั้งข้อความด้วย)

หลังจากเปิดดูแล้ว ก็พบว่า ไม่มีข้อความจากใคร

ว่างเปล่า........... T^T

และซักพัก ก็ได้ยินเสียงข้อความเข้ามา ผมรีบตะครุบโทรศัพท์และเปิดทันที

ผมพนันกับตัวเองไว้ว่า ถ้าเป็นคนๆ นั้น ปีนี้ผมคงจะโชคดี (ต้องเป็นข้อความที่คนอื่นส่งมาอ่าคับ ไม่รวมข้อความระบบ)

และผมก็พบว่า นี่มันเป็นข้อความระบบนี่นา ความเศร้าบังเกิดอีกครั้งหนึ่ง

และจากนั้น เสียงข้อความก็ดังขึ้นทุกครั้งๆ และทุกๆ ครั้งก็เป็นเพียงข้อความระบบ เท่านั้นเอง

ผมเลยพาร่างตัวเอง ไปอาบน้ำอย่าง สลด และหดหู่ T^T

หลังจากอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จแล้ว ผมเปิดโทรศัพท์ดูอีกครั้ง ปรากฎว่ามีสองข้อความเข้ามา

แต่ผมก็ไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้ว เพราะคิดว่า มันคงจะเป็นข้อความระบบอีกเหมือนเดิม

หลังจากกดแบบไม่ใส่ใจ โทรศัพท์มันก็เข้าเมนูข้อความ และสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมเบือนสายตามามองที่โทรศัพท์ของผม

เพราะนั่นเป็นข้อความจากคนที่ผมรอ เป็นข้อความที่ผมรออยู่ทั้งคืน

ตอนนี้ข้อความนั้น มาปรากฎอยู่ในเครื่องของผม และเป็นข้อความแรกที่คนส่งมา

ผมดีใจมากๆ จนเรียกได้ว่า กระโดดกันไปเลย แถมด้วยการตะโกนด้วยความดีใจมากๆ เลย

และหลังจากนั้นเรื่องดีๆ ต่างๆ ก็เข้ามาอีกมากมาย เป็นยังไง ติดตามตอนต่อไปใน My Birthday Part 2

2007/Aug/31

ขอส่งการบ้าน MGT ในหัวข้อวิเคราะห์ข่าวครับ

http://www.uploadtoday.com/download/?8d08815da18929195452b4d86e334f10

โหลดตามลิงค์นี้เลยนะครับ ถ้าหากขัดข้องประการใด ให้ติดต่อมาที่

narerow@hotmail.com นะครับ หรือโทรศัพท์ 0861057435 ครับ

ขอบคุณมากคับ


edit @ 2007/08/31 00:44:14

2007/Jun/17

ช่วงนี้เป็นช่วงเปิดเรียนใหม่ๆ ดีใจจังเลย มีความสุขมากๆ เลยคับ กับการเรียนในอาทิตย์แรก

แต่อาทิตย์ที่สอง ผมไปเรียนได้แค่วันเดียวเท่านั้นเอง คงเป็นเพราะว่า อาการป่วยของผมมันมากขึ้นน่ะคับ

อาการป่วยของผมก็คงเป็นเรื่องเกี่ยวกะสมองนั่นแหละคับ ปวดหัวมากๆ ไปหาหมอมาแล้ว

หมอเค้าก็บอกแค่เพียงว่า "เส้นเลือดบริเวณสมองของผมมันบีบตัวแรง" เท่านั้นเอง

ในวันจันทร์ ขณะที่ซ้อมเชียร์อยู่นั้น มันเกิดอาการมือขาสั่นเลยคับ - -" ซึ่งปกติผมไม่เคยเป็นมาก่อนเลย

ช่วงเย็นเลยไปหาหมอ โดนฉีดยาที่ขมับมา 1 เข็ม ซู่ซ่า ซาบซ่านมากมายเลย

แต่อาการป่วยก็ยังหนักเหมือนเดิม หรือหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำในอีกวันตอนเช้า

ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวอย่างมากๆๆ จนไม่สามารถที่จะไปเรียนไปเลย

การบ้านก็ไม่ได้ส่ง เรียนก็ไม่ได้เรียน แอบเศร้าอยู่เหมือนกันนะคับ ทำไมผมถึงไม่เหมือนกับคนอื่น

ผมพยายามที่จะตั้งใจเรียนในทุกๆ ครั้งที่เข้าเรียน ผมทำตัวเป็นคนดีมาเสมอ แต่ทำไมผมต้องเป็นแบบนี้ด้วยน้า

นึกๆ แล้วก็แอบน้อยใจอยู่บ้านเหมือนกันนะคับ ผมไม่สามารถร่วมกิจกรรมกับเพื่อนๆ ได้เลย

เพราะอาการปวดหัวของผมนั่นเอง เสียดายโอกาสจังเลย - -" (พี่บัณฑิตเลี้ยงข้าวก็ไม่ได้ไป)

อยากไปร่วมงานกะคนอื่นๆ บ้างน่ะคับ ผมกลัวจังเลย กลัวว่าเพื่อนๆ จะเข้าใจผมผิด

กลัวว่าเพื่อนๆ จะคิดว่าผมแกล้ง แต่ผมบอกได้คำเดียวเลยว่า ไม่รู้จะแกล้งไปทำน่ะคับ

ลงทุนขนาดไม่ได้ไปเรียนรวดเดียวถึง 4 วัน วันนี้อัพ blog เป็นวันอาทิตย์คับ ตอนนี้เวียนหัว

กะปวดหัวมากๆ แต่ก็ต้องทำงานส่งอาจารย์แหละคับ สู้ตายๆ เลยคับผม ^^

แต่กลัวจังเลยคับ กลัวว่าพรุ่งนี้จะไปไม่ได้อีก เพราะอยู่ๆ ช่วงเย็นนี้อาการผมกำเริบอีกแล้ว

แงๆ อยากไปเรียน ไม่อยากปวดหัวแล้ว T^T